וְיָשַׁבְתָּ֥ עִמּ֖וֹ יָמִ֣ים אֲחָדִ֑ים עַ֥ד אֲשֶׁר־ תָּשׁ֖וּב חֲמַ֥ת אָחִֽיךָ׃

אֱ‍ֽלֹהִ֗ים הֲרָס־ שִׁנֵּ֥ימוֹ בְּפִ֑ימוֹ מַלְתְּע֥וֹת כְּ֝פִירִ֗ים נְתֹ֣ץ ׀ יְהוָֽה׃

כִּ֛י לְמַבָּרִ֥אשׁוֹנָ֖ה לֹ֣א אַתֶּ֑ם פָּרַ֨ץ יְהוָ֤ה אֱלֹהֵ֙ינוּ֙ בָּ֔נוּ כִּי־ לֹ֥א דְרַשְׁנֻ֖הוּ כַּמִּשְׁפָּֽט׃

וַיֵּשְׁב֗וּ וַיֹּאכְל֧וּ שְׁנֵיהֶ֛ם יַחְדָּ֖ו וַיִּשְׁתּ֑וּ וַיֹּ֜אמֶר אֲבִ֤י הַֽנַּעֲרָה֙ אֶל־ הָאִ֔ישׁ הֽוֹאֶל־ נָ֥א וְלִ֖ין וְיִטַ֥ב לִבֶּֽךָ׃

וַיִּתֵּ֤ן לָבָן֙ לָ֔הּ אֶת־ זִלְפָּ֖ה שִׁפְחָת֑וֹ לְלֵאָ֥ה בִתּ֖וֹ שִׁפְחָֽה׃

ὣς ἔφαθʼ, Ἕκτωρ δʼ οὔ τι κασιγνήτῳ ἀπίθησεν.

And when they were come into the ship, the wind ceased.

sujaataaso januSaa pRshnimaataro divo maryaa aa no achaa jigaatana

Then Joshua commanded the officers of the people, saying,

ni parvataa admasado na sedus tvayaa dRLhaani sukrato rajaaMsi

tvaM raajendra ye ca devaa rakSaa nRRn paahy a\sura tvam asmaan

pibataM gharmam madhumantam ashvinaa barhiH siidataM naraa

yat te bhuumiM caturbhRSTim mano jagaama duurakam

فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ

anv apaaM khaany atRntam ojasaa suuryam airayataM divi prabhum

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِينَ اعْتَدَوْا مِنْكُمْ فِي السَّبْتِ فَقُلْنَا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خَاسِئِينَ

فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ

pratiiciinaM vRjanaM dohase giraashuM jayantam anu yaasu vardhase

indraasomaa vaasayatha uSaasam ut suuryaM nayatho jyotiSaa saha

δόρπά τʼ ἐφοπλισόμεσθα· φυλακτῆρες δὲ ἕκαστοι

asme agne saMyadviiram bRhantaM kSumantaM vaajaM svapatyaM rayiM daaH

ye ashvadaa uta vaa santi godaa ye vastradaaH subhagaas teSu raayaH

ἱππεῦσιν μὲν πρῶτʼ ἐπετέλλετο· τοὺς γὰρ ἀνώγει

ἐν δόμῳ Ἠετίωνος, ὅ μʼ ἔτρεφε τυτθὸν ἐοῦσαν