וַיַּ֤רְא מֹשֶׁה֙ אֶת־ הָעָ֔ם כִּ֥י פָרֻ֖עַ ה֑וּא כִּֽי־ פְרָעֹ֣ה אַהֲרֹ֔ן לְשִׁמְצָ֖ה בְּקָמֵיהֶֽם׃

אֵ֚לֶּה בְּנֵ֣י גִלְעָ֔ד אִיעֶ֕זֶר מִשְׁפַּ֖חַת הָאִֽיעֶזְרִ֑י לְחֵ֕לֶק מִשְׁפַּ֖חַת הַֽחֶלְקִֽי׃

וְהָי֣וּ הֽ͏ֶעָרִ֗ים לְמַטֵּ֛ה בְּנֵ֥י בִנְיָמִ֖ן לְמִשְׁפְּחֽוֹתֵיהֶ֑ם יְרִיח֥וֹ וּבֵית־ חָגְלָ֖ה וְעֵ֥מֶק קְצִֽיץ׃

מִתֵּימָ֞ן כָּל־ אֶ֣רֶץ הַֽכְּנַעֲנִ֗י וּמְעָרָ֛ה אֲשֶׁ֥ר לַצִּידֹנִ֖ים עַד־ אֲפֵ֑קָה עַ֖ד גְּב֥וּל הָאֱמֹרִֽי׃

וַיְהִ֕י כִּשְׁמֹ֖עַ יָבִ֣ין מֶֽלֶךְ־ חָצ֑וֹר וַיִּשְׁלַ֗ח אֶל־ יוֹבָב֙ מֶ֣לֶךְ מָד֔וֹן וְאֶל־ מֶ֥לֶךְ שִׁמְר֖וֹן וְאֶל־ מֶ֥לֶךְ אַכְשָֽׁף׃

وَإِذَا حَضَرَ الْقِسْمَةَ أُولُو الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينُ فَارْزُقُوهُمْ مِنْهُ وَقُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفًا

τειρομένοις ἑτάροισιν ἀμυνέμεν, ἔνθεν ἀπῆλθεν

yamo no gaatum prathamo viveda naiSaa gavyuutir apabhartavaa u

iryeva puSTyai kiraNeva bhujyai shruSTiivaaneva havam aa gamiSTam

ἀθάνατον θεὸν ὧδε βροτῶν ἕνεκα στυφελίζειν.

aavarvRtatiir adha nu dvidhaaraa goSuyudho na niyavaM carantiiH

hava eSaam asuro nakSata dyaaM shravasyataa manasaa niMsata kSaam

Do all things without murmurings and disputings:

vi saadhiSThebhiH pathibhii rajo mama aa devataataa haviSaa vivaasati

تِلْكَ آيَاتُ اللَّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَ اللَّهِ وَآيَاتِهِ يُؤْمِنُونَ

μετὰ δὲ τὸ ἐγερθῆναί με προάξω ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

bRhaspate suprajaa viiravanto vayaM syaama patayo rayiiNaam

shriye kaM vo adhi tanuuSu vaashiir medhaa vanaa na kRNavanta uurdhvaa

bRhanta id bhaanavo bhaaRjiikam agniM sacanta vidyuto na shukraaH

فَاسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمْ مَنْ خَلَقْنَا إِنَّا خَلَقْنَاهُمْ مِنْ طِينٍ لَازِبٍ

taM te sotaaro rasam madaaya punanti somam mahe dyumnaaya