וְעַמֻּדָ֣יו עֶשְׂרִ֔ים וְאַדְנֵיהֶ֥ם עֶשְׂרִ֖ים נְחֹ֑שֶׁת וָוֵ֧י הָעַמֻּדִ֛ים וַחֲשֻׁקֵיהֶ֖ם כָּֽסֶף׃

וְעַתָּ֗ה הֲט֥וֹב טוֹב֙ אַתָּ֔ה מִבָּלָ֥ק בֶּן־ צִפּ֖וֹר מֶ֣לֶךְ מוֹאָ֑ב הֲר֥וֹב רָב֙ עִם־ יִשְׂרָאֵ֔ל אִם־ נִלְחֹ֥ם נִלְחַ֖ם בָּֽם׃

makSuu kanaayaaH sakhyaM naviiyo raadho na reta Rtam it turaNyan

And all the kings of Zimri, and all the kings of Elam, and all the kings of the Medes,

shaM no devaa vishvadevaa bhavantu shaM sarasvatii saha dhiibhir astu

vishvebhir devair anumadyamaanaH pra parjanyam iirayaa vRSTimantam

εἰ μή οἱ πύματόν τε καὶ ὕστατον ἤντετʼ Ἀπόλλων

τόν ῥʼ ἐφόρει γυάλοισιν ἀρηρότα· τόν ποτε Φυλεὺς

indraH svaahaa pibatu yasya soma aagatyaa tumro vRSabho marutvaan

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيرًا

τῶν δὲ λοιπῶν οὐδεὶς ἐτόλμα κολλᾶσθαι αὐτοῖς, ἀλλʼ ἐμεγάλυνεν αὐτοὺς ὁ λαός,

وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ

etam u tyaM dasha kSipo mRjanti sapta dhiitayaH