לֹ֣א תַעֲשׂ֔וּן כְּ֠כֹל אֲשֶׁ֨ר אֲנַ֧חְנוּ עֹשִׂ֛ים פֹּ֖ה הַיּ֑וֹם אִ֖ישׁ כָּל־ הַיָּשָׁ֥ר בְּעֵינָֽיו׃

פֵּרַ֧שְׂתִּי יָדַ֛י כָּל־ הַיּ֖וֹם אֶל־ עַ֣ם סוֹרֵ֑ר הַהֹלְכִים֙ הַדֶּ֣רֶךְ לֹא־ ט֔וֹב אַחַ֖ר מַחְשְׁבֹתֵיהֶֽם׃

sa devataaty udyataani kRNvan sveSu kSayeSu prathamo jigaati

وَمَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ وَمَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِمَا غَلَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ مَا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ

janitaashvaanaaM janitaa gavaam asi pibaa somam madaaya kaM shatakrato

saMveshane tanva\sh caarur edhi priyo devaanaam parame janitre

ὣς φάτο, τὸν δὲ πατὴρ ὀλοφύρατο δάκρυ χέοντα,

marutaam pRtsutir haasamaanaa sva\rmiiLhasya pradhanasya saatau

ὣς φάτο, τὸν δὲ πατὴρ ὀλοφύρατο δάκρυ χέοντα·

tmanaa vahanto duro vy R\Nvan navanta vishve sva\r dRshiike

μήτι ἡ πηγὴ ἐκ τῆς αὐτῆς ὀπῆς βρύει τὸ γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν;

para RNaa saaviir adha matkRtaani maahaM raajann anyakRtena bhojam

indro dadhiico asthabhir vRtraaNy apratiSkutaH

adha shvetaM kalashaM gobhir aktaM kaarSmann aa vaajy a\kramiit sasavaan

أَفَمَنْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلَامِ فَهُوَ عَلَى نُورٍ مِنْ رَبِّهِ فَوَيْلٌ لِلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ أُولَئِكَ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ

apa jyotiSaa tamo antarikSaad udnaH shiipaalam iva vaata aajat

takSan pitRbhyaam Rbhavo yuvad vayas takSan vatsaaya maataraM sacaabhuvam

ashvaam iva pipyata dhenum uudhani kartaa dhiyaM jaritre vaajapeshasam

Serve the LORD with fear, and rejoice with trembling.

na sa raajaa vyathate yasminn indras tiivraM somam pibati gosakhaayam