וְאֶת־ הַבֹּ֖שֶׂם וְאֶת־ הַשָּׁ֑מֶן לְמָא֕וֹר וּלְשֶׁ֙מֶן֙ הַמִּשְׁחָ֔ה וְלִקְטֹ֖רֶת הַסַּמִּֽים׃

וְלֻקַּ֤ח מֵהֶם֙ קְלָלָ֔ה לְכֹל֙ גָּל֣וּת יְהוּדָ֔ה אֲשֶׁ֥ר בְּבָבֶ֖ל לֵאמֹ֑ר יְשִֽׂמְךָ֤ יְהוָה֙ כְּצִדְקִיָּ֣הוּ וּכְאֶחָ֔ב אֲשֶׁר־ קָלָ֥ם מֶֽלֶךְ־ בָּבֶ֖ל בָּאֵֽשׁ׃

وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلَاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُمْ إِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْئًا كَبِيرًا

mathiid yad iiM viSTo maatarishvaa hotaaraM vishvaapsuM vishvadevyam

رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

And when he saw their faith, he said unto him, Man, thy sins are forgiven thee.

suparNaM vaste mRgo asyaa danto gobhiH saMnaddhaa patati prasuutaa

يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تُحَاجُّونَ فِي إِبْرَاهِيمَ وَمَا أُنْزِلَتِ التَّوْرَاةُ وَالْإِنْجِيلُ إِلَّا مِنْ بَعْدِهِ أَفَلَا تَعْقِلُونَ

sa vaajy arvaa sa RSir vacasyayaa sa shuuro astaa pRtanaasu duSTaraH

It is like leaven, which a woman took and hid in three measures of meal, till the whole was leavened.

tvaam aapaH parisrutaH pari yanti svasetavo nabhantaam anyake same

aadityaaso aditir maadayantaam mitro aryamaa varuNo rajiSThaaH

pra viSNur astu tavasas taviiyaan tveSaM hy a\sya sthavirasya naama