- Checked
- Reference checked
- Work
- Iliad
- Language
- Ancient Greek
- Counted as
- Line
- Reference
- Iliad
- Citation
- Iliad 12.15
- Reference check
- Tier 1
Show text
πέρθετο δὲ Πριάμοιο πόλις δεκάτῳ ἐνιαυτῷ,
Opening
Opening page.
Greek Ordinal
Showing 50 of 222 checked matches: 3 names, 219 texts
Open a name or text for its reference. Text matches are checked source passages.
πέρθετο δὲ Πριάμοιο πόλις δεκάτῳ ἐνιαυτῷ,
πρὶν μὲν γάρ μοι θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἐώλπει
αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τʼ ἔπιόν θʼ ὅσον ἤθελε θυμός,
Ἕκτορι δʼ ἥρμοσε τεύχεʼ ἐπὶ χροΐ, δῦ δέ μιν Ἄρης
αἰὲν ὁμοστιχάει, ὃ δέ τʼ ἐν μέσσῃσιν ὀρούσας
ἤ τινά που Τρώων ἑταρίσσαιτο μεγαθύμων
ὣς ἄρα τις εἴπεσκε, μένος δʼ ὄρσασκεν ἑκάστου.
δωρητοί τε πέλοντο παράρρητοί τʼ ἐπέεσσι.
ἐν δʼ αὐτὸς κίεν ᾗσι προθυμίῃσι πεποιθὼς
εἰρύατʼ εὔπρυμνοι πολιῆς ἐπὶ θινὶ θαλάσσης,
πρῶτα μὲν ἐν πεδίῳ πῦρ δαίετο, καῖε δὲ νεκροὺς
δειλῶν, οἳ φύλλοισιν ἐοικότες ἄλλοτε μέν τε
ἀρξάντων ἑτέρων· τὸ μὲν αἴσχιον αἴ κʼ ἀμαχητὶ
ὠμοφάγοι μιν θῶες ἐν οὔρεσι δαρδάπτουσιν
Τρώων ἱπποδάμων καὶ Ἀχαιῶν· οἳ δὲ μένοντες
ἐν κονίῃσι πέσοιεν ὑπʼ ἀνδράσι δυσμενέεσσιν,
ἐν γὰρ χερσὶ τέλος πολέμου, ἐπέων δʼ ἐνὶ βουλῇ·
ἔξοχος Ἀργείων κεφαλήν τε καὶ εὐρέας ὤμους;
μᾶλλον ἐπιδραμέτην, τάχα δέ σφισιν ἄγχι γένοντο.
τὼ μὲν ἐπεδραμέτην, ὃ δʼ ἄρʼ ἔστη δοῦπον ἀκούσας.
στῆ δὲ γνὺξ ἐριπὼν καὶ ἐρείσατο χειρὶ παχείῃ
Ἴλιον εἰς ἅμʼ ἕποντο πεποιθότες, οἷσιν ἔπειτα
ἀμφὶ σφοῖς ὀχέεσσι καὶ ἔγχεσιν. αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
Ἕκτορα δʼ αἰνὸν ἄχος πύκασε φρένας ἡνιόχοιο·
εὔχετο δʼ Ἀπόλλωνι Λυκηγενέϊ κλυτοτόξῳ
ἀλλʼ ὅτε δὴ κνημοὺς προσέβαν πολυπίδακος Ἴδης,
φεύγοντʼ· Εὐρύπυλος δὲ Μελάνθιον ἐξενάριξεν.
καὶ βουλῇ μετὰ πάντας ὁμήλικας ἔπλευ ἄριστος.
τοῦ καὶ ὀδόντων μὲν καναχὴ πέλε, τὼ δέ οἱ ὄσσε
γράψας ἐν πίνακι πτυκτῷ θυμοφθόρα πολλά,
ζώειν μὰν ἔτι φασὶ Μενοίτιον Ἄκτορος υἱόν,
αὖθι λιπεῖν ἵππους τε καὶ ἡνίοχον θεράποντα,
ἀμφίπολοι μὲν ἔπειτα θοῶς ἐπὶ ἔργα τράποντο,
κρυπτάδια φρονέοντα δικαζέμεν· οὐδέ τί πώ μοι
πολλά τε καὶ χαρίεντα· σὺ δέ σφισι βούλεο νίκην.
χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·
ἠϊόνος στόμα μακρόν, ὅσον συνεέργαθον ἄκραι.
δῄουν, οὐδʼ ἕτεροι μνώοντʼ ὀλοοῖο φόβοιο.
τῶν ὕπερ ἐνθάδʼ ἐγὼ γουνάζομαι οὐ παρεόντων
στήλῃ κεκλιμένος ἀνδροκμήτῳ ἐπὶ τύμβῳ
ὧδε καὶ οἱ πρότεροι πόλεας καὶ τείχεʼ ἐπόρθεον
δῄουν, οὐδʼ ἕτεροι μνώοντʼ ὀλοοῖο φόβοιο.
ἄντα δʼ ἀνασχομένω χερσὶ στιβαρῇσιν ἅμʼ ἄμφω
ὣς φάτο, τῇ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινε·
κλῦθί μευ αἰγιόχοιο Διὸς τέκος Ἀτρυτώνη,
κρινάμενος κατὰ λαὸν Ἀχαιϊκόν, οἵ τε σοὶ αὐτῷ
χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἐκ τʼ ὀνόμαζε·
Ἀτρεΐδης· ἅμα τῷ γε πολὺ πλεῖστοι καὶ ἄριστοι
προφρονέως μιν τῖεν ἄναξ Λυκίης εὐρείης·
ὣς εἰπὼν τὴν μὲν λίπεν αὐτοῦ, βῆ δʼ ἐπὶ φύσας·