- Checked
- Reference checked
- Work
- Iliad
- Language
- Ancient Greek
- Counted as
- Line
- Reference
- Iliad
- Citation
- Iliad 2.178
- Reference check
- Tier 1
Show text
ἐν Τροίῃ ἀπόλοντο φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης;
Opening
Opening page.
Greek Ordinal
Showing 50 of 174 checked matches: 174 texts
Open a name or text for its reference. Text matches are checked source passages.
ἐν Τροίῃ ἀπόλοντο φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης;
ἔλθῃ ἀμυνόμενος· θνητὸς δέ νυ καὶ σὺ τέτυξαι.
ᾔσχυνας μὲν ἐμὴν ἀρετήν, βλάψας δέ μοι ἵππους
ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν
ἔγχει, ἐπεὶ τέτραπτο πρὸς ἰθύ οἱ, οὐδʼ ἀφάμαρτε,
ἔγχος ἔχων ἐν χειρὶ μαχήσεσθαι Τρώεσσιν.
τῶν δʼ αἳ μὲν λεπτὰς ὀθόνας ἔχον, οἳ δὲ χιτῶνας
Πηλεΐδης δʼ ᾤμωξεν ἰδὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν·
τοὺς μὲν Ἀπόλλων πέφνεν ἀπʼ ἀργυρέοιο βιοῖο
ἀσπίδι ταυρείῃ κεκαλυμμένος εὐρέας ὤμους
πὰρ ποσὶν αἱματόεντα χαμαὶ πέσον ἐν κονίῃσιν,
ἤτοι ὃ μὲν κόρυθος φάλον ἤλασεν ἱπποδασείης
χάλκεα μαρμαίροντα· τὰ μὲν κορυθαίολος Ἕκτωρ
καὶ λέγει αὐτοῖς· Τίνος ἡ εἰκὼν αὕτη καὶ ἡ ἐπιγραφή;
οὐ γὰρ σῖτον ἔδουσʼ, οὐ πίνουσʼ αἴθοπα οἶνον,
Τρῶες ὀρίνονται ἐπιμὶξ ἵπποι τε καὶ αὐτοί.
κέκλετʼ ἄρʼ ἀντιθέοισι καθαπτόμενος Λυκίοισιν·
τοῦ δὲ βάδην ἀπιόντος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ
πεντήκοντα δʼ ἔνορχα παρʼ αὐτόθι μῆλʼ ἱερεύσειν
θρέπτρα φίλοις ἀπέδωκε, μινυνθάδιος δέ οἱ αἰὼν
ἠγερέθοντο κακὰ Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ φέρουσαι,
πρόσσω ἱέμενοι, ἐπὶ δʼ Ἕκτορι κέκλετο θυμός·
ἔνθά με Σίντιες ἄνδρες ἄφαρ κομίσαντο πεσόντα.
τοῖς δʼ ἅμα Πανδίων Τεύκρου φέρε καμπύλα τόξα.
ὄπτησάν τε περιφραδέως, ἐρύσαντό τε πάντα.
ὡς μὴ πάντες ὄλωνται ὀδυσσαμένοιο τεοῖο.
κηρύσσειν ἀγορὴν δὲ κάρη κομόωντας Ἀχαιούς·
ἐν δʼ ἄνδρες ναίουσι πολύρρηνες πολυβοῦται,
ἔπληντʼ ἀλλήλῃσι, πολὺς δʼ ὀρυμαγδὸς ὀρώρει.
οἵ ῥʼ ἦλθον καθʼ ὅμιλον ἑταίρου κικλήσκοντος·
τὸν μὲν ἔπειθʼ ὑποδύντε δύω ἐρίηρες ἑταῖροι
τὸν δʼ αὖ Μηριόνης δουρικλυτὸς ἀντίον ηὔδα·
καὶ τὰ μὲν εὖ δάσσαντο μετὰ σφίσιν υἷες Ἀχαιῶν,
κεῖτο, φίλῃσι δὲ χερσὶ κόμην ᾔσχυνε δαΐζων.
νῦν γὰρ δὴ πάντεσσιν ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆς
Ἀντιλόχῳ δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινεν·
δῶρα δʼ ἐγὼν ὅδε πάντα παρασχέμεν ὅσσά τοι ἐλθὼν
οἵ τε Κάρυστον ἔχον ἠδʼ οἳ Στύρα ναιετάασκον,
σοῖς δʼ ἀγανοῖς ἐπέεσσιν ἐρήτυε φῶτα ἕκαστον,
νῦν δʼ ἤτοι μὲν ἐγὼ παύω χόλον, οὐδέ τί με χρὴ
ἱδρώσει δέ τευ ἵππος ἐΰξοον ἅρμα τιταίνων.
ὄπτησάν τε περιφραδέως, ἐρύσαντό τε πάντα.
στήσομαι, ἤ κε φέρῃσι μέγα κράτος, ἦ κε φεροίμην.
αὐτὰρ ὅ γʼ ὡς τὸ πρόσθεν ἐμάρνατο ἶσος ἀέλλῃ·
ἔρρʼ, ἐπεὶ οὔ σʼ ἔτυμόν γε φάμεν πεπνῦσθαι Ἀχαιοί.
εἰ δʼ οὕτω τοῦτʼ ἐστὶν ἐμοὶ μέλλει φίλον εἶναι·
χειρὸς ἑλοῦσʼ, αὐτὰρ βελέων ἀπερύκοι ἐρωήν·
ἀλλʼ ὥς τʼ ἐν νειῷ βόε οἴνοπε πηκτὸν ἄροτρον
οὔτέ τοι ὀξύτατον κεφαλῆς ἐκδέρκεται ὄσσε·
αὐτίκʼ ἄρα στρεφθέντος Ἀρηϊλύκου βάλε μηρὸν