- Checked
- Reference checked
- Work
- Iliad
- Language
- Ancient Greek
- Counted as
- Line
- Reference
- Iliad
- Citation
- Iliad 10.487
- Reference check
- Tier 1
Show text
ὣς μὲν Θρήϊκας ἄνδρας ἐπῴχετο Τυδέος υἱὸς
Opening
Opening page.
Greek Ordinal
Showing 50 of 173 checked matches: 173 texts
Open a name or text for its reference. Text matches are checked source passages.
ὣς μὲν Θρήϊκας ἄνδρας ἐπῴχετο Τυδέος υἱὸς
οὔτέ τινα δέος ἴσχει ἀκήριον οὔτέ τις ὄκνῳ
καί κεν ἐν Ἄργει ἐοῦσα πρὸς ἄλλης ἱστὸν ὑφαίνοις,
τρὶς μὲν ἔπειτʼ ἤϋσεν ὅσον κεφαλὴ χάδε φωτός,
ἀργύρεον χρυσέοισιν ἀορτήρεσσιν ἀρηρός.
αἳ νῦν μιν τείρουσι κατὰ φρένας, αὐτὰρ Ἀχαιοὺς
τῶν δύο μοιράων, τριτάτη δʼ ἔτι μοῖρα λέλειπται.
ὣς τώ γε προβοῶντε μάχην ὄτρυνον Ἀχαιῶν.
ἓξ οἴῃς σὺν νηυσὶ καὶ ἀνδράσι παυροτέροισιν
ὄτρυνον πόλεμον δὲ κάρη κομόωντας Ἀχαιούς,
Τρώων δὲ κλαγγή τε καὶ ἄσπετος ὦρτο κυδοιμὸς
αὐτώ τε κτείνῃ καὶ ἐλάσσῃ μώνυχας ἵππους.
λίην γὰρ κρατερὸς περὶ πάντων ἔστʼ ἀνθρώπων.
ἐρχόμενον κατὰ πόντον ὑπὸ Ζεφύροιο ἰωῆς·
σὺν σφῇσιν κεφαλῇσι γυναιξί τε καὶ τεκέεσσιν.
συμμάρψας δόνακας μυρίκης τʼ ἐριθηλέας ὄζους,
ἤτοι ἐμοὶ τρεῖς μὲν πολὺ φίλταταί εἰσι πόληες
ὁππότερός κε φθῇσιν ὀρεξάμενος χρόα καλόν,
ἦλθε κακόν· νῦν αὖτέ σʼ ἐρύσατο Φοῖβος Ἀπόλλων
ἢ καταλείψουσιν πόλιν ἄκρην τοῦδε πεσόντος,
καὶ τότʼ ἄρʼ Ἕκτορα εἶπε παραστὰς Φοῖβος Ἀπόλλων·
δούπησεν δὲ πεσών, κατὰ δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν.
Πάτροκλον· τῶν δὲ στοναχὴ κατὰ δώματʼ ὀρώρει.
οὐ μέν τι σχεδόν ἐστι πόλις πύργοις ἀραρυῖα,
νηυσί τε καὶ κλισίῃσιν ἀμυνέμεν. οὐδὲ μὲν Ἕκτωρ
πείθεο δʼ ὥς τοι ἐγὼ μύθου τέλος ἐν φρεσὶ θείω,
ἕστασαν ἀμφοτέρωθεν, ὕπερθεν δὲ σκολόπεσσιν
τοῖς δὲ βαρὺ στενάχων μετέφη κρείων Ἀγαμέμνων
Τρωσὶ μὲν ἡγεμόνευε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ
τούτου γʼ ἑσπομένοιο καὶ ἐκ πυρὸς αἰθομένοιο
ἤματι τῷ ὅτʼ ἂν οἳ μὲν ἐπὶ πρύμνῃσι μάχωνται
αἰθούσης ἀπέεργεν ἔπεσσʼ αἰσχροῖσιν ἐνίσσων·
ἴσχειν ἐσσυμένους πολέμου βασιλῆες Ἀχαιῶν.
οἵ κʼ ἐμὸν αἷμα πιόντες ἀλύσσοντες περὶ θυμῷ
πόντου Ἰκαρίοιο, τὰ μέν τʼ Εὖρός τε Νότος τε
πρίν γʼ ἀπὸ πατρὶ φίλῳ δόμεναι ἑλικώπιδα κούρην
κτεινομένους, ἵνα πάντες ἐπαύρωνται βασιλῆος,
ἦλθε κακόν· νῦν αὖτέ σʼ ἐρύσατο Φοῖβος Ἀπόλλων,
νόσφι φίλου πατρὸς καὶ μητέρος· ἀλλὰ καὶ ἔμπης
ὣς φάτʼ ἀπειλήσας· τὸν δʼ οὐ κύνες ἀμφεπένοντο,
Ζεὺς ἄφενος, ναῖεν δʼ ὅ γʼ ἐν εὐρυχόρῳ Σικυῶνι·
χλωροὶ ὑπαὶ δείους πεφοβημένοι· ἔγρετο δὲ Ζεὺς
θάρσυνος οἰωνῷ· ὃ δʼ ἀμείβετο φαίδιμος Ἕκτωρ·
βάλλον ἀμυνόμενοι σφῶν τʼ αὐτῶν καὶ κλισιάων
οὐκ ἂν ἐφʼ ὑμετέρων ὀχέων πληγέντε κεραυνῷ
πολλὰ δʼ ἐπότρυνε σχεδὸν ἴσχειν εἰσορόωντα
νῆας ἐνιπρήσωσι, φίλον δʼ ἀπὸ νόστον ἕλωνται.
ἄνδρα βαλὼν ὃς ἄριστος ἐνὶ Θρῄκεσσι τέτυκτο
Ζεὺς καὶ ἐγώ, τρίτατος δʼ Ἀΐδης ἐνέροισιν ἀνάσσων.
Αὐτομέδων· ὄπιθεν δὲ κορυσσάμενος βῆ Ἀχιλλεὺς