- Checked
- Reference checked
- Work
- King James Bible
- Language
- English
- Counted as
- Verse
- Reference
- King James Bible
- Citation
- King James Bible 2 Samuel 23:39
- Reference check
- Tier 1
Show text
Uriah the Hittite: thirty and seven in all.
Opening
Opening page.
Hebrew Ordinal
Showing 50 of 275 checked matches: 7 names, 268 texts
Open a name or text for its reference. Text matches are checked source passages.
Uriah the Hittite: thirty and seven in all.
And the Jebusite, and the Amorite, and the Girgasite,
sahasriyaaso apaaM normaya aasaa gaavo vandyaaso nokSaNaH
raNvaH puriiaa\va juuryaH suunur na trayayaayyaH
upaatiSThanta girvaNo viduS Te tasya kaaravaH
yadaa suuryam amuM divi shukraM jyotir adhaarayaH
aa si~ncatu prajaapatir dhaataa garbhaM dadhaatu te
paahi \!\ no duuraad aaraad abhiSTibhiH sadaa paahy abhiSTibhiH
uta shuSNasya dhRSNuyaa pra mRkSo abhi vedanam
aatmaa devaanaam bhuvanasya garbho yathaavashaM carati deva eSaH
νωλεμέως ἐχέμεν, κρατερὴν δʼ ἀποθέσθαι ἐνιπήν.
ὅτι νῦν ζῶμεν ἐὰν ὑμεῖς στήκετε ἐν κυρίῳ.
ἠδʼ ὅσσον δυνάμει τε καὶ ἥμασιν ἔπλευ ἄριστος·
κεῖται Πάτροκλος, νέκυος δὲ δὴ ἀμφιμάχονται
ὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.
ὣς εἰπὼν μάστιγι κατωμαδὸν ἤλασεν ἵππους
ἔλθῃσʼ ἐς πόλεμον, τήν γʼ οὐτάμεν ὀξέϊ χαλκῷ.
στῆ δʼ ὀρθὸς καὶ μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν·
υἷες ὃ μὲν Κτεάτου, ὃ δʼ ἄρʼ Εὐρύτου, Ἀκτορίωνε·
λοιβῆς τε κνίσης τε· τὸ γὰρ λάχομεν γέρας ἡμεῖς.
στεῦτο γὰρ Ἡφαίστοιο πάρʼ οἰσέμεν ἔντεα καλά.
λοιβῆς τε κνίσης τε· τὸ γὰρ λάχομεν γέρας ἡμεῖς.
βάν ῥʼ ἴμεν· ἦρχε δʼ ἄρά σφι Ποσειδάων ἐνοσίχθων
εἷος ὃ τῷ πολέμιζε μένων, ἔτι δʼ ἔλπετο νίκην,
τοῖος ἄρʼ Αἴας ὦρτο πελώριος ἕρκος Ἀχαιῶν
οὐκ ἔφασαν φεύξεσθαι ὑπʼ ἐκ κακοῦ, ἀλλʼ ὀλέεσθαι,
ὣς φάτο δάκρυ χέων, τοῦ δʼ ἔκλυε πότνια μήτηρ
ὠκέϊ φασσοφόνῳ, ὅς τʼ ὤκιστος πετεηνῶν.
ὥς κε πανημέριοι στυγερῷ κρινώμεθʼ Ἄρηϊ.
ὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.
ἄνδρα θνητὸν ἐόντα πάλαι πεπρωμένον αἴσῃ
ἥμενον· ἀμφὶ δέ μιν θυόεν νέφος ἐστεφάνωτο.
ἔσται τυμβοχόης, ὅτε μιν θάπτωσιν Ἀχαιοί.
ἥ τε θάλασσα ἀνέμου μεγάλου πνέοντος ⸀διεγείρετο.
οὐ μέν πως ἅλιον πέλει ὅρκιον αἷμά τε ἀρνῶν
οὐδέ τί μοι περίκειται, ἐπεὶ πάθον ἄλγεα θυμῷ
Ἕκτωρ δʼ ἂψ ἐς ὅμιλον ἰὼν ἀνεχάζεθʼ ἑταίρων,
ὃς τούτου βέλος ὠκὺ κιχήμενον ἔτραπεν ἄλλῃ.
ἀλλʼ ἤτοι τάδε πάντα καταφλέξω πυρὶ κηλέῳ
δάκρυσι· τοῖον γὰρ πόθεον μήστωρα φόβοιο.
ἐάν τι αἰτήσητέ ⸀με ἐν τῷ ὀνόματί μου ⸀ἐγὼ ποιήσω.
πάντες δʼ ἐσσείοντο πόδες πολυπίδακος Ἴδης
ἀλλὰ κακῶς ἀφίει, κρατερὸν δʼ ἐπὶ μῦθον ἔτελλε·
αὐτὰρ ἐγὼ Τρώεσσι μεθʼ ἱπποδάμοις ἀγορεύσω·
ἄνδρα θνητὸν ἐόντα πάλαι πεπρωμένον αἴσῃ
πρὶν βλῆσθαι Μενέλαον ἀρήϊον Ἀτρέος υἱόν.
καὶ μάλα πυργηδὸν σφέας αὐτοὺς ἀρτύναντες,
καρτερός, ἔρρηξεν δὲ πύλας καὶ μακρὸν ὀχῆα.
νῦν δʼ ἐμὲ μὲν στυγέει, Θέτιδος δʼ ἐξήνυσε βουλάς,
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَيَلْعَبُوا حَتَّى يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ