- Checked
- Reference checked
- Work
- Rig Veda
- Language
- Vedic Sanskrit
- Counted as
- Line
- Reference
- Rig Veda
- Citation
- Rig Veda 1.26.2a
- Reference check
- Tier 3
Show text
ni no hotaa vareNyaH sadaa yaviSTha manmabhiH
Opening
Opening page.
Hebrew Reduced
Showing 50 of 655 checked matches: 20 names, 635 texts
Open a name or text for its reference. Text matches are checked source passages.
ni no hotaa vareNyaH sadaa yaviSTha manmabhiH
uta sma te shubhe naraH pra syandraa yujata tmanaa
yo jaagaara tam ayaM soma aaha tavaaham asmi sakhye nyo\kaaH
pro asmaa upastutim bharataa yaj jujoSati
sa tvaM no deva manasaa vaayo mandaano agriyaH
tvaM tam brahmaNas pate soma indrash ca martyam
eSa pratnena janmanaa devo devebhyaH sutaH
indreNa saM hi dRkSase saMjagmaano abibhyuSaa
yasya vaa yuuyam prati vaajino nara aa havyaa viitaye gatha
yena jyotir ajanayann RtaavRdho devaM devaaya jaagRvi
tat pRthiviim aprathayas tad astabhnaa uta dyaam
taM tvaam ajmeSu vaajinaM tanvaanaa agne adhvaram
aa te rathasya puuSann ajaa dhuraM vavRtyuH
anu drapsaasa indava aapo na pravataasaran
λίμνῃ κεκλιμένος Κηφισίδι· πὰρ δέ οἱ ἄλλοι
πλείονα ἴσασιν σέθεν αὐτοῦ μητίσασθαι.
καί νύ κε τὸ τρίτον αὖτις ἀναΐξαντʼ ἐπάλαιον,
Μηριόνης δʼ ἄρα οἱ θεράπων ἐῢς ἀντεβόλησεν
ἔσσυτο, καί τέ μιν ὦκα λαβὼν ἐξείλετο θυμόν.
βῆ ῥʼ ἴμεν ἐκ θαλάμοιο, καλεσσαμένη δʼ Ἀφροδίτην
αὐτὸς ἔπειθʼ Ἑλένην ἐχέτω καὶ κτήματα πάντα,
Ἕκτωρ δʼ ὁρμήθη κόρυθα κροτάφοις ἀραρυῖαν
τώ ῥα κατὰ πληθὺν Λυκίων τράπε θυμὸν Ἀθήνη.
χρύσεον ἄρρηκτον; σὺ δʼ ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσιν
ἔσσεται ἦμαρ ὅτʼ ἄν ποτʼ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρὴ
ἀλλʼ ἄγε κήρυκες μὲν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
τῆς δʼ ἑτέρης Εὔδωρος ἀρήϊος ἡγεμόνευε
Ἰλίου εὕρωμεν· σὺν γὰρ θεῷ εἰλήλουθμεν.
εἰ γὰρ νῦν Τρώεσσι μένος πολυθαρσὲς ἐνείη
ἠχῇ θεσπεσίῃ βέλεα στονόεντα χέοντο·
εὖ εἰδὼς ἀγόρευε θεοπροπίας ἑκάτοιο.
κνήμην δεξιτερήν· βάλε δὲ Θρῃκῶν ἀγὸς ἀνδρῶν
γῆρας ἀποξύσας θήσειν νέον ἡβώοντα,
ἀνδρῶν ἐν παλάμῃσι κατέκταθεν ὀξέϊ χαλκῷ·
αὖτις δʼ ἠϊόνα μεγάλην ψαμάθοισι καλύψαι,
ἣ τέκε μοι Μίνων τε καὶ ἀντίθεον Ῥαδάμανθυν·
οὐδʼ ἀναθηλήσει· περὶ γάρ ῥά ἑ χαλκὸς ἔλεψε
δοιὼ δʼ Ἀτρεΐδα μενέτην καὶ δῖος Ὀδυσσεὺς
δῃώσας· ψυχὴ δὲ κατʼ οὐταμένην ὠτειλὴν
τόν ῥα κατὰ ζωστῆρα βάλεν Τελαμώνιος Αἴας,
κυδιόων· ὑψοῦ δὲ κάρη ἔχει, ἀμφὶ δὲ χαῖται
Αἶαν σφῶϊ μὲν αὖθι, σὺ καὶ κρατερὸς Λυκομήδης,
στῆ δʼ ὀρθὸς καὶ μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν·
ἔνθʼ ἑλέτην δίφρόν τε καὶ ἀνέρε δήμου ἀρίστω
ἀλλὰ σὺν αὐτοῖσιν πέλασεν νήεσσι θοῇσι
χλαῖνάν τʼ ἠδὲ χιτῶνα, τά τʼ αἰδῶ ἀμφικαλύπτει,
μὴ πρὶν πημανέειν πρὶν δωδεκάτη μόλῃ ἠώς.
διογενὴς Εὐαιμονίδης κατὰ μηρὸν ὀϊστῷ
ἑνδεκάτῃ δέ κε τύμβον ἐπʼ αὐτῷ ποιήσαιμεν,
ἔστη παπτήνασʼ ἐπὶ τείχεϊ, τὸν δὲ νόησεν