ὣς τοῦ καλὰ ῥέεθρα πυρὶ φλέγετο, ζέε δʼ ὕδωρ·

ὧδέ τε θαρσαλέοι καὶ τλήμονες, ὡς Ἀφροδίτη

χθιζὸν ὑπέστημεν δώσειν, ἀγέμεν τε γυναῖκας.

εἰ δέ τοι Ἀτρεΐδης μὲν ἀπήχθετο κηρόθι μᾶλλον

ξεῖνος ἅμʼ ἀντιθέῳ Πολυνείκεϊ λαὸν ἀγείρων·

Ἕκτορ μή μοι ἄλαστε συνημοσύνας ἀγόρευε·

ἀλλὰ σύ γε κλισίην δὲ κιὼν ἕλευ ὄβριμον ἔγχος.

καρπαλίμως, μὴ σφῶϊν ἐλεγχείην καταχεύῃ

τὸν δʼ αὖτε προσέειπε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις·

κεῖται πὰρ νήεσσι νέκυς ἄκλαυτος ἄθαπτος

αὐτὰρ ἄρα Ζεὺς δῶκε διακτόρῳ ἀργεϊφόντῃ·

οὔτʼ εὐνῆς; ἀγαθὸν δὲ γυναικί περ ἐν φιλότητι

οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,

μηρούς τʼ ἐξέταμον κατά τε κνίσῃ ἐκάλυψαν

Εὔφημος δʼ ἀρχὸς Κικόνων ἦν αἰχμητάων

Αἴας δʼ ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ἠΰτε πύργον

θῖνʼ ἔφʼ ἁλὸς πολιῆς εἰρυμέναι· αὐτὰρ ὕπερθε

ἤτοι ὃ μὲν Περίφαντα πελώριον αὐτόθʼ ἔασε

δῦ δὲ χιτῶνʼ, ἕλε δὲ σκῆπτρον παχύ, βῆ δὲ θύραζε

ἀλλὰ σύ γʼ ἄρχε θεοῖσι δόμοις ἔνι δαιτὸς ἐΐσης·

Εὐμήλῳ δʼ ἐν χερσὶ τίθει· ὃ δὲ δέξατο χαίρων.

πόλλʼ ἐτεά τε καὶ οὐκί· χόλος δέ τε καὶ τὰ κελεύει.

μηρούς τʼ ἐξέταμον κατά τε κνίσῃ ἐκάλυψαν

ἀλλʼ ἄχεʼ· οὐδέ μοι ἔστι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ.