καὶ τότʼ ἔπειτʼ ἀνάγοντο μετὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν·

ἀλλὰ τί μοι τῶν ἦδος ἐπεὶ φίλος ὤλεθʼ ἑταῖρος

ἐνθάδε παρμενέμεν· δὴ γὰρ μέγα νεῖκος ὄρωρεν·

ἤϊε πόλλʼ ἀέκων· περὶ γὰρ δίε νηυσὶν Ἀχαιῶν.

vaneSu vy a\ntarikSaM tataana vaajam arvatsu paya usriyaasu

αὐτὰρ Πηλεΐδης κατὰ μὲν δολιχόσκιον ἔγχος

taaM dyotamaanaaM svarya\m maniiSaam Rtasya pade kavayo ni paanti

μή σευ νῦν ἔτι πατρὸς ἐνὶ μεγάροισιν ἀκούσω

apaam ived uurmayas tarturaaNaaH pra maniiSaa iirate somam acha

ἦ μὰν ἀμφοτέροισιν ὁμὸν γένος ἠδʼ ἴα πάτρη,

Ἀτρεΐδῃ· ὃ δʼ ὄπισθε μένων παρὰ νηυσὶ θοῇσι

فَتَوَلَّى بِرُكْنِهِ وَقَالَ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ

vi bhaanuM vishvadhaatanat

yasya dvaaraa manuS pitaa deveSu dhiya aanaje

ἀλλήλοις ἐπόρουσαν, ἀνὴρ δʼ ἄνδρʼ ἐδνοπάλιζεν.

ἐκ δʼ ἕλον Ἀτρεΐδῃ Χρυσηΐδα καλλιπάρῃον.

raajaanaa mitraavaruNaa supaaNii goSu priyam amRtaM rakSamaaNaa

ὅς χʼ ἕτερον μὲν κεύθῃ ἐνὶ φρεσίν, ἄλλο δὲ εἴπῃ.

nuu na id dhi vaaryam aasaa sacanta suurayaH

μήτέ τις Ἀργείων, νῶϊν δʼ ἐκδῦμεν ὄλεθρον,

وَاللَّهُ أَنْبَتَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ نَبَاتًا

ἔνθʼ ἄρα τοι Πάτροκλε φάνη βιότοιο τελευτή·

بَلِ اللَّهُ مَوْلَاكُمْ وَهُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ

tat ta indriyam paramam paraacair adhaarayanta kavayaH puredam