כִּ֭י מָלֵ֣תִי מִלִּ֑ים הֱ֝צִיקַ֗תְנִי ר֣וּחַ בִּטְנִֽי׃

acikradad vRSaa harir mahaan mitro na darshataH

θυμὸν ἀκηχέμεναι μεγάλʼ ἴαχον, ἐκ δὲ θύραζε

sapta kSaranti shishave marutvate pitre putraaso apy aviivatann Rtam

πᾶν δέ τʼ ἐπισκύνιον κάτω ἕλκεται ὄσσε καλύπτων·

suuro na hi dyutaa tvaM kRpaa paavaka rocase

δεῖπνον ἐρίθοισιν λεύκʼ ἄλφιτα πολλὰ πάλυνον.

aavahantii poSyaa vaaryaaNi citraM ketuM kRNute cekitaanaa

ταῦτʼ αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα, μή οἱ ἀπειλὰς

μητρὸς ἑῆς· ἣ δʼ ἀγκὰς ἐλάζετο θυγατέρα ἥν,

ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً

ἔνθα καὶ ἔνθα ποτῶνται ἀγαλλόμενα πτερύγεσσι

يَسْأَلُهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ

مَا كَانَ لِيَ مِنْ عِلْمٍ بِالْمَلَإِ الْأَعْلَى إِذْ يَخْتَصِمُونَ

ὣς τρέσε Νεστορίδης, ἐπὶ δὲ Τρῶές τε καὶ Ἕκτωρ

وَقَالُوا يَا وَيْلَنَا هَذَا يَوْمُ الدِّينِ

παιδὶ δόμεν θάνατον· τῆς δʼ ἠεροφοῖτις Ἐρινὺς

tvaam abhi pra Nonumo jetaaram aparaajitam

τόξῳ· τοὶ δʼ ἐπέτοντο θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.

ἀλλὰ περὶ πτόλιός τε μαχήσεται ἠδὲ γυναικῶν.

eSo apashrito valo gomatiim ava tiSThati

ἐξαπάφοιτʼ ἐπέεσσιν· ἅλις δέ οἱ· ἀλλὰ ἕκηλος

τῷ δʼ ἐπαλεξήσων Σῶκος κίεν ἰσόθεος φώς,

ἧος ὃ ταῦθʼ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,